#8 Pomoc.

PROSZE O PRZECZYTANIE NOTATKI NA DOLE!! :)

Stałam strasznie zmęczona, nie chciałam tego. Czułam jakbym umarła po raz drugi. Jejku czy ktoś może mnie przebić kołkiem. Spojrzałam przed siebie i ujrzałam Esther.
-Mam do ciebie tylko jedną sprawę. - odezwała się i podniosła torebkę z kwią, odezwał się instynkt. Lecz gdy tylko do niej podbiegłam poczułam pieczenie. Odskoczyłam na łózko.

-Pewnie już wiesz czego ci brakuje. - powiedziała i ukazała ku moim oczu pierścień, mój pierścień.
-Czego chcesz? - zapytałam nie wychodząc z cienia.
-Abyś dała spokój moim dzieciom. - odpowiedziała.
-Co? - nie dowierzałam.
-Dobrze słyszałaś, a żeby się upewnić, że do nich nie pójdziesz wezmę biżuterię ze sobą. - powiedziała i wyszła z domu.

Nie spodziewałam się tego. Nie mogłam wydostać się nawet z pomieszczenia, wszędzie wpadało światło słoneczne. Rozbrzmiał dzwonek telefonu.

(Rozmowa telefoniczna)
-Halo? - spytałam trochę szlochając.
-Caroline? Wszystko w porządku co się stało? - pytał zmartwiony Kol.
-Nic, nie ważne. Nie zawracaj sobie głowy. Po co dzwonisz? - zapytałam udając szczęśliwą.
-Chciałem ci to wszystko wytłumaczyć. - odpowiedział.
-Ale o co chodzi? - spytałam, chociaż dobrze wiedziałam jaka będzie odpowiedź.
-O Emily. Tę dziewczynę, z którą przyszedłem. Mnie i nią nic... - zaczął tłumaczenie.
-Nie obchodzi mnie to Kol. - powiedziałam krótko.
-Spodziewałem się tego. - odpowiedział trochę smutno.
-Nie chcę twoich wyjaśnień, to twoje życie. Nie chcę ci dyktować co masz z nim zrobić. - powiedziałam bez żadnego tonu.
-Okej więc, to chyba na tyle. Może potem zadzwonię. - powiedział, a ja rozłączyłam się bez słowa.

Oparłam się o łóżko, myśląc o nim. Nie mogę o nim myśleć on jest zakochany w innej. Poza tym to nie dla mnie. Nie może tak być. Nie mogę tutaj tak siedzieć. Bonnie pewnie mi pomoże, zaczęłam wystukiwać numer.

(Rozmowa telefoniczna)
-Czego chcesz? - zapytała.
-Bonnie potrzebuje twojej pomocy. - poprosiłam.
-O co chodzi? - wciąż mówiła tym swoim wściekłym głosem.
-Potrzebuje ciebie, nie jako czarownicy ale jako przyjaciółki.. - uświadomiłam jej. -Przyjdź do mnie i pójdź do sypialni będę tam czekać. - odpowiedziałam i rozłączyłam się. Szczerze mówiąc nie myślałam że przyjdzie.
-Zasłoń okna! - rozkazałam.
-Już. - powiedziała wykonując polecenie. -Wyjaśnisz mi co się dzieję? - zapytała.

Po zrobieniu wyznaczonej czynności opowiedziałam jej co się stało od początku do końca. Wstałam i poszłam do łazienki ubrać się. Usiadłyśmy razem w salonie i zaczęłyśmy wspominać. Lecz nasze myślenie przerwał trzask drzwi.

ł

I jak się podoba ten rozdział? Tak wiem długo czekaliście ale wiecie brak weny ;d I powiedzcie mi co byście chcieli aby pojawiło się w następnym rozdziale, postaram się tam to umieścić. :) //. Mikalisa